ΕΠΕΣΤΡΕΨΑ....

Κοντά στο χρόνο ταξίδεψα με στερεμένο το μέσα μου από κάθε λέξη....κι αν δεν έχεις ούτε μια συλλαβή να πληκτρολογήσεις,πως να βρεις τρόπο να δημιουργήσεις προτάσεις που να καταλήγουν έστω και σε σαθρό απόηχο αισθήσεων και παραισθήσεων...;Δεν ξέρω αν θα βρω κάποιον συνοδοιπόρο να με προσμένει,δεν ξέρω ποιος έχει ξεκινήσει τα δικά του μυστικά ταξίδια ή ποιος είναι έτοιμος να σπάσει ή να μου σπάσει τα μούτρα (καλά αυτό το τελευταίο το ξέρω) τόσο καιρό που απουσίαζα...θα ψάξω να βρω σημάδια από χνάρια...Σήμερα ας πούμε πως βρήκα κουράγιο να μαζέψω τις λέξεις...Εγωκεντρικό κι ίσως λιγάκι ψεύτικο....Δεν είχα λέξεις μέσα μου,δημιούργησα μέσα από τις περιπλανήσεις μου νέες...Παιδί του φθινοπώρου περίμενα για μια αναγέννηση...Αυτή είναι η δική μου αλήθεια...Δεν είχα λέξεις...Μα...εδώ είναι το σπίτι μου...Δεν γινόταν να μη ξαναβρώ το δρόμο για να γυρίσω πίσω...Ξωτικό είμαι κι όταν όλα γίνονται επικίνδυνα πραγματικότητα δεν αντέχω και κρύβομαι...μέχρι να ξαναβρώ μια στάλα μαγεία για να μπορέσω να συνυπάρξω,σε ένα κόσμο που όσο κυλάει ο καιρός τόσο πιο αταίριαστος μου φαντάζει....Όσο καιρό κρυβόμουν δεν άλλαξε σχεδόν τίποτα και παράλληλα όλα μετουσιώθηκαν σε κάτι διαφορετικό...Όχι,δεν ωρίμασα,δεν μεγάλωσα και τα ίδια πάθη που με κυβερνούσαν συνεχίζουν την βασιλεία τους ανενόχλητα...Κι όμως μέσα σε όλα αυτά διαφορετικός μου φαίνομαι...Θα τα πούμε σύντομα...απλά ήθελα να πω πως μου λείψατε περισσότερο από όσο ήμουν προετοιμασμένος...Ίσως να μη γράψω τίποτα για λίγες μέρες γιατί έχω την ανάγκη να σας ψάξω...Όπου κι αν είσαστε,ότι ταξίδι κι αν κάνετε να φροντίζετε να κρατήσετε μια στάλα μαγεία για να μπορέσετε να βρείτε το δρόμο του γυρισμού...Όποιος κι αν είναι για τον καθένα αυτός...Μου λείψατε και συγνώμη σε όσους έλειψα...

Read more »

ΣΤΟΝ ΕΝΑΤΟ

Μάτια ικετευτικά, καρτερικά για λίγη στοργή και κατανόηση.
Kορμιά που συσπώνται ανεξέλεγκτα.
Στόματα που βγάζουν φθόγγους και κραυγές αυτόνομα.
Σώματα με νευρώνες σε επαναστατικό αυτόβουλο ντελίριο.
Φάρμακα, δεσίματα, ψάξιμο πραγμάτων για επικινδυνότητες
και κάγκελα σε ένα χώρο με εύθυμα χρώματα.
Όλα στο όνομα της εξάρθρωσης της εσωτερικής διάβρωσης.
Άρρωστοι άνθρωποι μόνοι, αποδιωγμένοι και απαξιωμένοι από τον έξω κόσμο.
Εγκατάλειψη σε ένα μέρος που ψάχνουν να περισυλλέξουν το μυαλό.
Νοσοκόμοι που προσπαθούν να κολλήσουν τα σπασμένα κομμάτια.
Η ψυχή όμως είναι μια άλλη περιοχή που τα φάρμακα δεν αγγίζουν.
Καμιά άσπρη ρόμπα δεν μπορεί να γιατρέψει τις πληγές της.
Η ψυχή δεν αρρωσταίνει μόνο πληγώνεται.
Παρακολουθεί το σώμα που τη μεταφέρει να αποδιοργανώνεται
και πέφτει σε μια μελαγχολία ανάγκης για λίγη κατανόηση.
Οικεία πρόσωπα που προσπερνάνε τρομαγμένα
τα άδολα μάτια που ζητούν στοργή.
Ο έξω κόσμος κρυφοκοιτάζει με φρίκη τον αριθμό 9.
Όταν πατάς το κουμπί που θα σε μεταφέρει εκεί
όλοι γύρω σου κάνουν ασυναίσθητα ένα βήμα πιο μακριά από εσένα.
Δαγκώνεσαι κι αναρωτιέσαι
αυτές οι ψυχές του 9 πόσο πονάνε
όταν αντιλαμβάνονται αυτό το βήμα του πιο πέρα.
Μάτια που ψάχνουν πέρα από το άσπρο της ιατρικής φροντίδας
μια οικεία φωνή, ένα οικείο χάδι να τους δείξει πως:
"Είμαι εδώ για σένα...
Για όσα είσαι και για όσα δεν είσαι.
Για όσα μπορείς να είσαι και για όσα δεν θες να είσαι.
Είμαι εδώ για όσα καταλαβαίνω,
για όσα δεν καταλαβαίνω
και για όσα δεν θέλω να καταλάβω.
Είμαι εδώ για την ψυχή σου
και δεν με τρομάζει το άρρωστο μυαλό σου."
Κι ας τα λέμε ψυχιατρεία εμείς ο έξω κόσμος.
Το μυαλό αρρωσταίνει όχι η ψυχή.
Μάτια που σε κοιτάνε καρτερικά και ζητιανεύουν
ένα κομμάτι από την καλημέρα σου.
Πόσο γνωστικός είσαι όταν τους την στερείς τόσο απροβλημάτιστα;

Read more »

ΟΤΑΝ ΜΕΓΑΛΩΣΩ

Κλεφτοπόλεμος οριοθετήσεων.
Οδοφράγματα συναισθημάτων.
Κυνηγάω και κυνηγιέμαι. 
Μπρος πίσω.
Πίσω μπρος.
Τελικά ακίνητος στο ίδιο σημείο.
Καταστέλλω ανάγκες πεισματωμένα,
ενώ ήδη δεν θυμάμαι πραγματικά τι είχα ανάγκη.
Σαν εθισμένος στο αόριστο του ονειροπολήματος,
προσπαθώ να επισημοποιήσω χαοτικές προτάσεις ωρίμανσης.
Να με ακυρώσω;
Να γίνω κάποιος άλλος;
Αυτά που κρύβω μέσα μου,αυτός ο νέος άλλος,θα τα αγκαλιάσει στοργικά;
Παραμένω ο ίδιος αγκαλιάζοντας με πάθος τους πόνους μου.
Αυτονανουρίζομαι καταθέτοντας για την ώρα τα όπλα.
"Όταν μεγαλώσεις όλα αυτά θα σου φανούν αστεία."
Όταν μεγαλώσω...
Μετράω χρόνια που δεν καλύπτουν τα δέκα μου δάχτυλα.
Ακόμα δεν μεγάλωσα;
Πότε κάνεις είναι αρκετά μεγάλος για να πει πως μεγάλωσε;
Κι αν μεγαλώσω και δεν καταλάβω τα αστεία;
Γίνεται να μη μεγαλώσω ή πρέπει οπωσδήποτε να καταλάβω τα αστεία;

Read more »

17 ΤΟΥ ΝΟΕΜΒΡΗ

17 Νοεμβρίου βράδυ του 2012.Μέρος Αθήνα.Ίσως να μην είναι αυτός ο τόπος, δεν έχει και τόση σημασία.Έξω ακούγονται πολλά αλλά και τίποτα συγχρόνως.Δεν έχουμε πόλεμο κι ας είμαστε σε εμπόλεμη ζώνη.Ένα άγριο βράδυ θα έλεγε ο συντηρητικός κόσμος της ηρεμίας.Μια ακομα απραξία θα ειρωνευόταν με πείσμα, ο κόσμος της αγωνιστικότητας.Λυπάμαι θα μοιρολατρούσε ο κόσμος της καθησυχαστικότητας.Ο κόσμος...Ο κόσμος ειδικά τέτοιες μέρες όλο κάτι εφευρίσκει να λέει.Λόγια μεγαλόπνοα, μηρυκαστικά, ανθοφόρα,λιπόσαρκα,ψεύτικα και αληθινά.Τι γίνεται στον κόσμο σήμερα με τόσα λόγια;

Καταρρίπτονται ψυχές και στο σημερινό βράδυ γίνεται η επισήμανση τους.Φωτιές χορεύουν στον αέρα σκάνε με κρότο στο οδόστρωμα και σαν φωτοβολίδες σβήνουν, χωρίς παρατεταμένες εκλάμψεις ξεφωνητών.Δακρυγόνα καίνε τα μάτια,δυσκολεύουν την αναπνοή και κάθε κραυγή που ακούγεται μοιάζει με ρόγχο.Παραταγμένοι τραμπούκοι και αγωνιστές χωρίς να έχουν εξακριβωμένους ρόλους, παλεύουν για ένα σπουδαίο κάτι.Εις μνήμη...Για τη διατήρηση της τάξης...Στάσου...Τρέχα...Για το αύριο...Για το τώρα...Ίσως πάλι να μην συμβαίνει τίποτα από αυτά και αυτό το βράδυ.

Πριν χρόνια κάποια παιδιά δεν άντεξαν και ούρλιαξαν μέχρι που γκρέμισαν το ουράνιο στερέωμα.Γκρεμίστηκαν κι αυτά μαζί του σαν έκπτωτοι άγγελοι,σαν μεθυσμένοι Ίκαροι από το πρώτο και τελευταίο πέταγμα.Χρόνια μετά κανείς δεν θυμάται.Όλοι κάτι αναμασάνε και κάτι επιδιορθώνουν.Η ιστορία καταγράφει,διαγράφει,μιλάει ή σιωπεί τελικά;Είναι ο ρόλος της τόσο ομιχλώδης.Ένας αμέτοχος θεατής η ιστορία σε μια παράσταση, που την ξανά σκηνοθετούν όπως βολεύει το εκάθοστε κοινό.Χούντα, ταγματασφαλίτες, μνημόνιο, ματάδες.Κάποιο δάχτυλο να σε επιδιορθώνει με το συμβολισμό της σιωπής,κάποιο δάχτυλο να σε κατονομάζει,κάποιο να σε επιπλήττει και τελικός σκοπός να καταστείλει την διαφορετικότητα σου."Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία", "Λαέ πεινάς γιατί δεν πολεμάς".Ποιά χούντα από όλες υπέκυψε και έπεσε;

2012 ξανά και πιο συγκεκριμένα."Κάτω τα κεφάλια" φωνάζουν μερικοί,"δεν μαζευτήκαν κάτω αρκετοί" συζητάνε άλλοι."Όλο και πιο κάτω τραβάμε" κλαψουρίζουν κάποιοι,"πάλι κάτω οι μισθοί" αντιλαμβάνονται οι υπόλοιποι.Κάτω...Κάτω...ΚΑΤΩ!Όλα πιο κάτω!Πόσο κάτω δηλαδή είναι εντάξει για να σταματήσει αυτό το κάτω;Δεν φτάνει το αντιδραστικό πρόσωπο βίαια κολλημένο στο βρώμικο από χημικά και καμένη βενζίνη δρόμο;Δεν αρκεί ξέρω...Πόσα πρόσωπα χρειάζονται για να είναι ορθά δομημένο το κάτω;Το δικό σου μήπως;Όχι,συγνώμη έχεις δίκιο...Αύριο με τη δουλειά θα τρέχεις και δεν γίνεται να λερωθείς απόψε.Μήπως το δικό σας που με κοιτάτε θυμωμένα ευκαιρεί;Ούτε το δικό σας, εσείς δεν πιστεύεται πως αξίζει, όλα του συστήματος λέτε.Σωστά....Αυτό δεν διορθώνει τίποτα.Όταν όμως κάποιος σε διατάξει,θα προσκυνήσεις και θα ρωτήσεις αν θέλουν να πας λίγο ακόμα πιο κάτω,γιατί το μπορείς έχεις την ικανότητα.Όχι,προφανώς όχι εσείς εκτός κι αν θα πρέπει να διαφυλάξετε κάτι.Μόνο σε εκείνη την περίπτωση θα το κάνετε.Όπως όλοι μας φυσικά...Δεν είμαστε δειλοί, είναι θέμα καθαρής ανάγκης και βιωσιμότητας.

Πολυτεχνείο του 1973 ξανά πάλι πίσω.Μέρες που κάποια παιδιά τόλμησαν να ουρλιάξουν πιο πέρα από το μπόι τους.Τους έκαψε η ίδια τους η φλόγα,κυνήγησαν μια ουτοπία με πάθος.Αν έχω να θυμάμαι κάτι από αυτήν την επέτειο δεν είναι η κατάληξη της,αλλά το θάρρος και το θράσος που χρειάζεται για να πεις "Δε σε φοβάμαι φόβε μου" κοιτώντας τον στα μάτια.Δεν τα κατάφεραν... Έχουν όμως καψαλισμένες φτερούγες επειδή τόλμησαν να μάθουν να πετάνε.Εμείς;Σωστά...Εμείς έχουμε λογαριασμούς και μια ένδοξη ιστορία..."Ζητείται ήρωας" θα γράψει στην αγγελία της η ιστορία και θα χασκογελάσει γιατί θυμάται αυτό που ξεχάσαμε.Όοοχι εμείς, σαφώς δεν ξεχάσαμε και συγχωρέστε με που σας έθιξα!Είναι από αυτά τα βράδια το αποψινό, που με μεθάει η λαχτάρα και παραφέρομαι.Που ένα επαναστατικό παιδί μέσα μου ουρλιάζει για κάτι παραπάνω δίχως να λογαριάζει τι κατάληξη θα έχει αυτό το όνειρό του...Αν δεν το κατάλαβες ήδη επέστρεψα ξανά στο 2012 στης 17 του Νοέμβρη.

Για ασφάλεια κυκλωθήκαμε με τείχη και γίνανε τα τείχη φυλακή μας.Κ.Ουράνης

Read more »

Η ΠΙΝΑΚΙΔΑ

"Απαγορεύεται η στάθμευση
λόγω φόρτωσης και εκφόρτωσης όλο το 24ωρο"
Πόσος καιρός ξεγλίστρησε κοιτώντας την πινακίδα;
Απαγορεύεται η στάθμευση.
Ποιανού στάθμευση;
Της ψυχής δίπλα σε μια άλλη;
Των βλεμμάτων που ενώνονται;
Της φωνής που είναι πολλές φωνές σε μία;
Φόρτωση.
Άραγε τι να φορτώνουν;
Αδέσποτα, αλητήρια χαμόγελα ονείρων
και παθιασμένα αισθήματα που ξεχύνονται στους δρόμους;
Εκφόρτωση σε τι;
Τι να εκφορτώνουν με ζήλο εξισορρόπησης;
Γυάλινα μάτια;
Βουβές κραυγές ανημπόριας;
Λεπίδες που σταματούν την αίσθηση;
Αλλόφρονες μιας απαστράπτουσας κατάντιας;
Εικοσιτέσσερις ώρες το εικοσιτετράωρο.
Ούτε δευτερόλεπτο ανάπαυλας.
Ακατάπαυστα χωρίς διαλείμματα αναθεώρησης.
Σημειώνω απουσίες.
Δικές μου απουσίες.
Κάποιο τρεχαλητό έσβησε πολύ γρήγορα.
Λες να ξέφυγε;
Ακούω το ντουπ του πεσίματος.
Στην φόρτωση και αυτό...
Κοιτάω την πινακίδα και δεν την διαλύω.
Δεν είναι αυτή η αιτία κι ας είναι για το ρόλο της υπαίτια.
Την αφήνω σημάδι να στέκει, προς αποφυγή προσέλευσης.
Το εμπόριο, σου προσφέρει αυτό που έχεις ανάγκη,
ή σου δημιουργεί ανάγκη για να προσφέρει.
Εγώ έχω ανάγκη εσένα.
Ακόμα να φανείς...
Μα,ξέχασα εμείς δεν είμαστε εμπορεύματα.
Τότε γιατί μας ξεπουλάμε μισοτιμής;

Read more »

ΑΥΤΟΣ Ο ΑΛΛΟΣ

Από χθες ο ουρανός στολίστηκε με βροχή και γκρίζα σύννεφα.Η καλύτερη κατάσταση για να με σεργιανίσω ακούγοντας μουσική,καπνίζοντας και κάνοντας πως δεν σκέφτομαι.Ανάποδος άνθρωπος!Όλοι κλείνονται στα σπίτια τους βρίσκοντας μια ευκαιρία για να ζητήσουν αγκαλιές και χάδια, χωρίς να ξεστομίσουν πως το έχουν ανάγκη.Το κρύο του καιρού τους έχει δώσει δικαιολογία σιωπής.Περπατάω χωρίς να ακούω τους ήχους αυτής της πόλης.Της βάζω δικούς μου ρυθμούς και αποκόπτομαι από αυτή καθώς αφομοιώνομαι στα δρομάκια της.

Μετράω πόσες κλούβες με προσπερνάνε βιαστικές, για να καταλάβω πόση τρομοκρατία χρειάζεται για να επέλθει η ειρηνική διαβίωση.Μέχρι στιγμής μέτρησα δέκα.Ο καιρός του αίματος.Άλλος ζητάει αίμα,άλλος το πουλάει,άλλος το πίνει,άλλος το φτύνει,το προσδιορίζει,το μετατρέπει,το εξιστορεί,το δημιουργεί,το καταστρέφει,το στοιχειοθετεί,το καθηλώνει,το βαφτίζει,το χρησιμοποιεί,το αγνοεί και το φοβάται.Όλα κάποιος άλλος τα κάνει...Μέσα στα μάτια των άλλων άλλος είμαι και εγώ...Με κοιτάω σε ένα αυτοσχέδιο καθρέφτη για να αντικρίσω τη φρίκη του αίματος που κουβαλάει αυτός ο άλλος.Ανάβω τσιγάρο...

Η πόλη μετά από τη βροχή είναι σαν να ξεβάφει αλλά δεν έχει αλλάξει.Πόλη παράδοξα αφημένη σε μια κατάθλιψη υπερμάχων.Τα σκουπίδια στοίβες,οι άνθρωποι με γκρινιάρικες μουτσούνες να στοιβάζουν κι άλλα.Ξεπερνούν την χωρητικότητα του κάδου.Ξεχειλίζουν στους δρόμους.Φτάνουν στην εξώπορτα και διεκδικούν το χώρο που τους απέσπασε εκεί έξω.Η αποσύνθεση σε λειτουργία όχι αναμονής αλλά εγρήγορσης.Όλα βιάζονται να πεταχτούν,να σαπίσουν,να αποδιωχθούν.Άλλο ένα τσιγάρο που κάηκε για να παραχωρήσει άδοξα τη θέση του στο επόμενο.

Περπατάω κι αν βρέξει τώρα θα κλάψω.Αποκούμπι θα γίνει η βροχή για όλα όσα πνίγουν τον άλλον μέσα μου, που επιθυμεί κάτι που να μη αδειάζει,να μην είναι λίγο στο λίγο που κυριαρχεί.Ρίχνω κλεφτή ματιά στον ουρανό.Τόσο κλεφτή σαν να διαπράττω έγκλημα που σηκώνω κεφάλι.Τρομάζω μη με καταλάβουνε και γίνω πάλι άλλος αφού δεν θα ταιριάζω στους άλλους.Λες και οι άλλοι να έχουν την ίδια σκέψη με εμένα;

Μας φαντάζομαι σε μερικά χρόνια πως θα φαινόμαστε με καμπούρες.Θυμήθηκα τον ορισμό της εξέλιξης των ειδών.Ο οργανισμός αλλάζει και προσαρμόζεται στα νέα δεδομένα των καταστάσεων.Τόσο σκέβρωμα στο τώρα θα περάσει στο dna της επόμενης γενιάς.Θα είναι ήδη προετοιμασμένα και θα γεννιούνται με καμπούρα.Θα γλιτώσουν τον πόνο της υπόνοιας, πως κάτι σε όλη αυτή την εικόνα είναι λάθος.Δεν θα υπάρχει και αυτή η διαμάχη του άλλου για τον άλλον τότε.Δεν θα έχουν την φρίκη του αίματος.Μια ειρήνη χωρίς κλούβες.14 στον αριθμό μέχρι τώρα.

Δεν είπα καλημέρα σήμερα, όχι γιατί δεν είναι.Για μένα και με το παραπάνω!Η αγαπημένη μου κατάσταση για να πάρω τους δρόμους ανενόχλητος, χωρίς να σκέφτομαι.Αυτός ο άλλος όμως με κοιτάει παραπονιάρικα κι όλο κάτι δεν του φτάνει,δε του χωράει,του είναι λίγο.Δεν του λέω καλημέρα,τον κερνάω τσιγάρο μόνο.Για μένα που είμαι άλλος σε αυτόν τον άλλο, όλο αυτό γύρω μου και εμένα δε μου χωράει στα πνευμόνια για να πω πως όλα εκεί έξω είναι ok......αλλά κι αυτό είναι μια άλλη ιστορία που εύχεται κάτι άλλο να δημιουργηθεί, αν καταφέρει η βροχή να ξεπλύνει τόσο αίμα....

Read more »

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗ ΒΙΑ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΓΥΝΑΙΚΩΝ

Έχω μια φίλη που χαζεύει τον κόσμο σαν να παρακολουθεί θεατρική παράσταση.Έχω μια φίλη που κρύβεται συχνά μέσα στο σπίτι, γιατί πρέπει να μένει μόνη.Έχω μια φίλη που όταν ακούει όμορφα λόγια κοιτά μακριά, σαν να βλέπει μια άλλη ιστορία μέσα σε αυτά.Έχω μια φίλη που αφήνεται να τιμωρηθεί για λάθη που ίσως να βαφτίστηκαν λάθη, γιατί αυτό έμαθε πως πρέπει να γίνει.Έχω μια φίλη με μάτια γεμάτα θλίψη χωρίς βροχές.Έχω μια φίλη που δεν θυμάται πως είναι να ονειρεύεσαι.Έχω μια φίλη που θέλει να ουρλιάξει από θυμό, μα κουλουριάζεται στον καναπέ και αμήχανα κοιτάζει τον τοίχο.Έχω μια φίλη που για την κάθε μώλωπα έχει να σου πει ένα γιατρικό.Έχω μια φίλη που βρέθηκε στο νοσοκομείο βαριά χτυπημένη και γεμάτη ράμματα.Έχω μια φίλη που ξέχασε να ζητήσει να της ράψουν και τα κομμάτια της ψυχή.Ένας άντρας κλαίγοντας της έλεγε "Σε αγαπώ!Συγνώμη,δεν είμαι τέτοιος εγώ...Εσύ φταις που γίνομαι κακός...".Έχω μια φίλη που ακούει,κοιτά και χαμηλώνει το κεφάλι.
Είχα μια φίλη που βρέθηκε μαχαιρωμένη, ανίκανη να γιατρέψει κι αυτές τις πληγές.Ένας άντρας κλαίγοντας ούρλιαζε "Την αγαπώ!Δεν φταίω εγώ,εγώ δεν κάνω τέτοια...Συγνώμη,μα εκείνη με...".Μα,εκείνη δεν ζούσε πια για να κουβαλήσει άλλο ένα φορτίο ψυχικής θανάτωσης...Είχα μια φίλη που δεν μου είχε πει πως η βία δεν αφήνει εύκολα μώλωπες, γιατί τα χτυπήματα είναι μελετημένα και δύσκολα αφήνουν σημάδια.Μόνο έναν αόρατο,για τα μάτια μας, πόνο αφήνουν.Είχα μια φίλη που δεν μου είχε πει πως χτυπάνε την ψυχή πρώτα.Πως μέσω του κορμιού την ψυχή να πεθάνει κυνηγάνε.Είχα μια φίλη που δεν μου είχε πει πως πρέπει να κοιτώ τον άντρα πως μιλά,πως ξεδιπλώνεται και να παρατηρώ την γυναίκα πως σιωπά, πως συρρικνώνεται με ένα χαμόγελο σαν χαρακιά στο πρόσωπο της.Είχα μια φίλη που δεν μου είπε πως όταν το κορμί μελανιάζει, τα χρόνια της βίας έχουν γίνει ήδη αιώνες και η ψυχή στα τόσα χτυπήματα κείτεται πλέον στο πάτωμα ζαλισμένη.Είχα μια φίλη που δεν μου είπε, μα και εγώ χαμένος στων όσων με δίδαξαν πως δεν υπάρχει βία και για όσα νόμιζα πως ήταν βία, ήμουνα σίγουρος πως άκουγα.Είχα μια φίλη που ήξερε για κάθε μώλωπα να σου πει ένα γιατρικό και δεν σκέφτηκα ποτέ να την ρωτήσω πως το ήξερε τόσο καλά αυτό.....
Ένας μικρός φόρος τιμής και συγνώμης για όσες γυναίκες βίωσαν,βιώνουν και προσπαθούν να ξεφύγουν από την καθημερινότητα της βίας και τους εφιάλτες της μη ζωής που γεννάει.Ο πραγματικός στόχος δεν είναι να σταματήσει μόνο η βία (σωματική, σεξουαλική, ψυχολογική, οικονομική και πνευματική) είναι και να πειστεί η ετοιμοθάνατη ψυχή της γυναίκας για τη μοναδική αλήθεια.Πως όλο αυτό ΟΧΙ ΔΕΝ ΤΟ ΑΞΙΖΕΙ...

Ένας ψίθυρος,ένα βλέμμα φευγαλέο αρκεί για να ξέρεις πως κάποια ψυχή ζητάει βοήθεια...
24ωρη τηλεφωνική γραμμή 15900 –SOS Κατά της Βίας –Υπέρ των Γυναικών

Read more »

ΧΙΟΝΙΖΕΙ ΣΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟΠΟ

Χιονίζει στάχτες και αποκαΐδια.
Βαρυχειμωνιά αιθαλομίχλης χωρίς εναλλαγή εποχών.
Γέρικες κορμοστασιές σερνάμενες,
από την ευθύνη του δυσοίωνου βαδίσματος.
Μια πένα αιχμαλωτίζει βρυχηθμούς
δειγμάτων ζωής και υποτίμηση αυτής.
Χέρια ξερά κλαδιά αναιρούν αγκαλιές
σπάζοντας από το βάρος της ανάγκης
και ματωμένα χείλη σφίγγονται
σε κάθε φιλί που αιωρείται στην άκρη τους.
Η υγρασία της ψυχής παίζει
μελωδία θλίψης στη ραχοκοκαλιά
μα, οι κραυγές συνθλίβουν το άκουσμα της.
Χειμώνας απρόσωπος.
Χειμώνας χωρίς σιωπές,
χωρίς ονειροπατήματα.
Χιονίζει στάχτες και αποκαΐδια,
από καψαλισμένα φτερά ξωτικών.
Φτερά φορτισμένα και αγέρωχα
από τη δύναμη της ελπίδας,
την τρέλα των ονείρων
και το διάφανο μυστικό του ΖΩ χωρίς επιβίωση....

Read more »

ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΣΗ

Καλή η θεωρία για την πράξη.
Αλλά στην πράξη γιατί να υπάρχει θεωρία;;;;;
Όταν τα λόγια επισφράγισαν την έλλειψη εφαρμογή τους,
η σιωπή της απογοήτευσης δαφνοστεφάνωσε όχι το λίγο μας
μα, την ψευτοδιδασκαλία του τίποτα μας....
Ξέρναγα απόψε λόγια βαρύγδουπα....
Όχι, από σιχασιά από βαρυστομάχιασμα της τόσης θεωρίας....
Απογοήτευση στην πρακτική της εφαρμογή....

Read more »

ΑΛΗΤΑΡΙΟ

Σε παρακολουθώ χωρίς να πατήσω
το κουμπί που θα σε σβήσει από τα μάτια μου
ετσι, για να μετρήσω τις αντοχές μου.
Μικρο ανθρωπάκι σε γυάλινη οθόνη επιδιώκεις
να προσδιορίζεις τα όρια της σκέψης και της μνήμης μου.
Βγαίνω στους δρόμους και πιστεύω
σε μια κατά δικιά μου ελπίδα.
Έτοιμος να σπάσω μπροστά στα μάτια σου
κι εσύ επιμένεις να αγνοείς, σαν μην βλέπεις.
Με απορρίπτεις από το όλο σου
σαν να είμαι αιμάτινος λεκές σε νυφικό.
Κατηγοριοποίησε με σε όποια στοίβα θες
αφού δεν μου χωράει το συνολικό σου αίσθημα. 
Εσύ είσαι ο διαβασμένος της ιστορίας σου
και κάποια νέα ιστορία θα σκαρφιστείς
για να δικαιολογηθείς για μένα.
Όχι, πως είμαι κάποιος ήρωας
ούτε σκέφτηκα να γίνω,
μα δεν αντέχω να μην είμαι εγώ
για να την γλιτώσω.

Read more »

ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΠΟΥ ΟΝΕΙΡΕΥΟΝΤΑΙ

Παράλληλες μοναξιές σε ένα κόσμο
που δεν αντέχει να αποδεχτεί τον πόνο που έχει η αγάπη.
Τα πολυπληθή χαμόγελα της αυταπάτης
δεν αποδέχονται την μοναξιά της πενθούσης πραγματικότητας.
Αν θελήσεις να με βρεις απόψε θα πρέπει να ταξιδέψεις
στην σκοτεινή πλευρά του φεγγαριού.
Αν ακούσεις μοιρολόγια μη τρομάξεις
είναι τα αναφιλητά των ονείρων
για τον κλεμμένο προορισμό τους.
Παραχώρησε τους ένα χάδι στοργής στην πλάτη
εξάλλου κι αυτά ουρανό με αστέρια κοιτάνε...

Read more »

ΝΥΧΤΟΒΑΤΗΣ

Πολύχρωμα λαμπάκια
στολίζουν το σκοτάδι.
Μάγισσα πλέκει ξόρκια ανάγκης
ενώ θύτες με προσωπικότητα θύματος
ξορκίζουν την αθωότητα.
Σε μια γωνιά η παλλακίδα της μνήμης
ικετεύει να επέλθει η λήθη.
Δυο μάτια σπασμένα
διαστρεβλώνουν το φεγγάρι,
ενώ το κορμί θρηνεί με σπασμούς.
Η ώρα του ήλιου φτάνει
και το σκοτάδι σκορπίζεται.
Μόνο οι στάχτες απομείναν
εις μνήμη μιας κάποτε ζωής.
Στάχτες που ακόμα
αναβλύζουν την ζοφερή τους ζεστή.

Read more »

32 ΑΚΡΙΒΩΣ

Τυλιγμένοι από το φεγγαρόφωτο
την σιωπή περπατήσαμε.
Η σκιά μας άναρχα έστεκε όρθια
καθώς γέρναμε από το βάρος
των αστεριών που κουβαλούσαμε.
Στον επόμενο χτύπο του ρολογιού
ένας χρόνος προστέθηκε στα βλέφαρά μας.
Κρυφτήκαμε στις φυλλωσιές ενός δέντρου
για να επιβεβαιωθούμε πως είμαστε ακόμα παιδιά.
Παίξαμε με τις ελπίδες
ήρθαμε ισοπαλία και σαστίσαμε.
Μεγαλώσαμε....
Μεγαλώσαμε εαυτέ μου...
Μου χαμογέλασες.
Σου χαμογέλασα.
Τσουγκρίσαμε τα ποτήρια μας
και ήπιαμε μονορούφι όλο το πάθος
που θα μας συνοδέψει στην νέα περιπέτεια
που ονομάζετε 32. 

Read more »

ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΛΙΑ

Πασαρέλα ημίγυμνων κορμιών
σε ένα αυτοσχέδιο καμίνι ψυχών.
Σώματα πασαλειμμένα προσδοκίες,
κινούμενοι στόχοι για θεοποίηση.
Καλοκαιρινό θαλασσινό μπανάκι,
με το κουμπί της απενεργοποίησης πατημένο.
Λίγη ζωή γαντζώθηκε σε τέσσερις πέτρες
στην βρόμικη με αποτσίγαρα παραλία.
Γαντζώθηκε από τα πάνινα παπούτσια
για να μη παρασυρθεί  στο αλμυρό αγέρι
και χαθεί στου ορίζοντα την τελεία.
Δεν έφαγε λουκουμάδες για να γεμίσει ζάχαρη
άκουγε μουσική και στόχευε σε κάτι παραπέρα.
Αν άφησε ίχνη διαδρομής τα έσβησε το κύμα.
Συμπόνια στιγμής για να μη θυμηθεί
πως είναι να μην λέγεσαι μονάχα αλλά να είσαι ζωή.

Read more »

Η ΤΡΑΜΠΑΛΑ

Από μικρο παιδί φοβόμουνα τις τραμπάλες.Τις θεωρούσα μακάβριο παιχνίδι και τις απέρριπτα.Δεν μου άρεσε ποτέ η προοπτική να φτάσω στα ουράνια καταποντίζοντας τον σύντροφο μου στο παιχνίδι.Με έθλιβε η προοπτική του αδιόρατου πολέμου που γινόταν "θα σε ρίξω για να ανέβω".Λες και δεν υπήρχε άλλη διαδρομή για τον ουρανό.Στην τραμπάλα δεν υπάρχει η ευγενική άμιλλα.Ο ένας ψηλά και ο άλλος τόσο κάτω,τόσο μακριά σου.Αποκρουστικό παιχνίδι που δεν συμμερίστηκα ούτε τώρα που μεγάλωσα και είδα να συνεχίζεται να παίζεται γύρω μου σε αόρατες τραμπάλες.
Τραμπαλίζονται συνειδήσεις γύρω μου.Καταποντίζονται ψυχές και καταποντίζουν στην πρώτη ευνοϊκή ευκαιρία.Λες και δεν υπάρχει καμιά άλλη διαδρομή για τον ουρανό.Όταν πιάνει βροχή ξέρω πως ο ουρανός δεν αντέχει άλλο και κλαίει για τα παιδιά του που επιμένουν να κανιβαλίζονται στο όνομα της αγκαλιάς του.Μιας αγκαλιάς που μας τυλίγει ασταμάτητα,που για να την αντιληφθούμε αρκεί να ρίξουμε μια καθαρή ματιά γύρω μας.Η γη το σώμα και ο ουρανός στοργικά την τυλίγει.Τραμπάλα, το παιχνίδι που ποτέ δεν αποδέχτηκε να γίνει κομμάτι της αγκαλιάς και επιμένει να ξεκληρίζει ψυχές για λίγη περισσότερη δύναμη, για λίγη στιγμιαία αυταπάτη.Ακόμα και στην άποψη πως στην τραμπάλα ο δυνατός μένει στα χαμηλά και ο αδύναμος μετεωρίζεται οι κανόνες δεν αλλάζουν.Αν το καλοσκεφτώ τότε τα πράγματα είναι πιο δυσοίωνα.Γιατί ετσι αποκηρύτουμε τελείως τον ουρανό και κυνηγάμε το λίγο παρακάτω.
Ο πόλεμος της τραμπάλας δεν σταματά.Πάνω,κάτω,δυνατός,αδύναμος.Σαν να μην υπάρχει κανένα άλλο σημάδι διαδρομής.Υπάρχουν τόσα παιχνίδια γύρω μας, παράτα για λίγο την τραμπάλα....

(αντάρτικο κίνημα με σήμα μια σπασμένη τραμπάλα...)

Read more »

ΑΠΟΜΟΝΩΣΗ

Είμαι έγκλειστη σε ένα δωμάτιο απομόνωσης,χωρίς παράθυρα.Σε ένα σκοτεινό δωμάτιο χωρίς πόρτα,μόνο τοίχοι.Τα χέρια μου έχουν καταπονηθεί από τα χτυπήματα που δίνουν στους τοίχους.Γέμισαν πληγές που με τσούζουν όταν σκουπίζω τα δάκρυα μου.Χθες (αν ήταν χθες γιατί εδώ μέσα ο χρόνος δεν συμμετέχει) έξυσα τους τοίχους μήπως και βρω μια χαραμάδα για λίγο φως,για μια ανάσα καθαρό αέρα.Η φωνή μου βράχνιασε από τα ουρλιαχτά.Άκαρπες προσπάθειες.
 Νομίζω πως αρχίζω και τα χάνω.Έχει απίστευτο κρύο.Ξέρω πως κάποιος με έβαλε εδώ.Αν είναι για τιμωρία ή αν ζητάει κάτι από εμένα κάποια στιγμή θα δοθεί ένα σωτήριο τέλος.Το μυαλό μου δεν πάει καλά.Η κλεισούρα έχει αρχίσει και με επηρεάζει επικίνδυνα.Μια διαφυγή,αυτήν την ελπίδα αναγκάζω τον εαυτό μου να θυμάται σε κάθε μου πρόταση.Το τελευταίο μου χτύπημα στον τοίχο με έκανε να σωριαστώ.Το παράκανα αυτή τη φορά.Έτσι όπως είμαι στο πάτωμα αναπολώ τον πρόταιρο μου βίο.
Θυμάμαι ευχές σε αστέρια,ελπίδες,χαμόγελα,προσδοκίες.Θυμάμαι μαγικά τοπία που περίμεναν να τα διαβώ.Αγάπη...Αδιαπέραστη πίστη στην αγάπη.Κάποιος με μαχαίρωσε στην πλάτη.Ναι,εδώ είναι το σημάδι, το αισθάνομαι.Το θυμητικό μου αντέχει ακόμα.Παίζω ένα μικρο παιχνίδι για να με ξεγελάσω.Μετράω τις μνήμες και τις πληγές στο κορμί μου.Ένας αγώνας για να δω ποιός θα κερδίσει.Ισοπαλία.Όσες φορές τα μετράω όλο ισοπαλια βγαίνει.Βαρέθηκα αυτό το άνευ ουσίας παιχνίδι και ξαναγυρνάω στην αναπόληση.Το τελευταίο πράγμα που θυμάμαι είναι εμένα να μιλάω σε μια σκυφτή φιγούρα.
 Της έλεγα πως τα όνειρα έχουν και πόνους.Πως όσες φορές κι αν πονέσουμε εμείς πρέπει να συνεχίσουμε,να επιμείνουμε και να ελπίζουμε.Επέμενα πως δεν μπορούμε να κλείσουμε την ψυχή μας σε ένα αεροστεγές δωμάτιο μέχρι να ξεχαστεί η ύπαρξη της,γιατί είναι κάτι παραπάνω από ύπαρξη και δεν ξεχνιέται.Ψιθύρισα πως η ψυχή κρατάει την παιδική δύναμη της αναζήτησης αυτού του μαγικού κάτι,πως έχει την αθωότητα της πίστης σε ότι μπορεί να το προσφέρει.Πήρα την σκυφτή φιγούρα αγκαλιά και γέμισα αίματα.Υπομονή,θα φτιάξουμε νέα όνειρα είπα κι ύστερα....σκοτάδι.
Απόλυτο σκοτάδι και απομόνωση.Φοβάμαι εδώ μέσα αλλά συνεχίζω με κάθε τρόπο να κάνω θόρυβο.Μπορεί να με ακούσει ο δεσμώτης μου και να με ελευθερώσει.Όπως και να έχει ακόμα και στην απομόνωση το παλεύω και αυτό σημαίνει πως τίποτα δεν μπορεί να εξαφανίσει ότι υπάρχω...

(αφιερωμένο στην ψυχή μας που ποτέ δεν μας εγκαταλείπει,που στα δύσκολα σπάνια την ακούμε και που πολλές φορές αν και δεν την σεβόμαστε αυτή δεν σταματάει να πιστεύει σε εμάς)

Read more »

ΙΟΥΛΙΟΣ ΜΕ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ

Ιούλιος μήνας κι όλα θαμπά με λίγο κίτρινο.
Ο αερόσακος μου συρρικνώνεται

λόγω οπισθοχωρήσεων.
Δεν βρίσκω τη γωνιά που με έκρυβε
και μένω απροστάτευτος στα τετριμμένα.
Οι οικοδομικές παραχωρήσεις κοπήκαν
ακυρώνοντας τα θα και τα μετά.
Οι τρόποι μετάδοσης μου
οριοθετούνται πλέον σε μονόλογους
Ιούλιος μήνας με ελευθέρας στα βασικά
εάν προπάντων οι διαθέσεις το επιτρέπουν.
Ιούλιος μήνας κι όλα θαμπά με λίγο κίτρινο.
Προσπαθώ να με πείσω πως καλοκαίριασε
κι όλα γύρω μου με σαφήνεια είναι άκρως φυσιολογικά.

Read more »

ΟΠΩΣ ΤΟ ΛΕΕΙ ΜΙΑ ΦΙΛΗ ΣΥΝΑΥΛΙΑΣΤΗΚΑ!!!

Χθες πήγα στην συναυλία που σχεδίασε ο Μαχαιρίτσας στο Καλλιμάρμαρο.Ήθελα να ταξιδέψω για λίγο μακριά από όλα,μέσα από μουσικούς στροβιλισμούς και πλήθος αγνώστων.Η Ακρόπολη παρακολουθούσε αγέρωχη κι ίσως το μόνο που έλειπε για να γίνει λίγο ακόμα πιο μαγικό το τοπίο ήταν η πανσέληνος.Αν και για μένα το μισό φεγγάρι με κάλυψε σε όλα τα μισά που νιώθω μέσα μου.

Δεν θα μπω σε πολλές λεπτομέρειες η συναυλία ξεκίνησε με μηδαμινή καθυστέρηση και το στάδιο ήταν γεμάτο.Τα βιντεάκια που έδειξαν στα τραγούδια "Ο ταύρος" και "Στη Μαρία Κάλλας" είχαν την αίγλη του σεβασμού και την υποχθόνια κριτική για το σήμερα.Οι μουσικές εναλλαγές και οι καλλιτέχνες ήταν ταξιδιάρικα και κάποια μικρά προβλήματα που υπήρχαν στην αρχή με τον ήχο δεν επηρέασαν κανενός την διάθεση.Δεν εμφανίστηκε ο Κατσιμίχας όμως υπήρχαν οι εκπλήξεις όπως ο Μαργαρίτης,ο Πασχαλίδης και για μένα ήταν η φωνή του Αλιάγα (ήμουν προκατειλημμένος το παραδέχομαι).Γενικά η συναυλία ήταν ένα μουσικό ταξίδι σε ήχους και εποχές.Ένα συνοθύλευμα ένωσης του πριν με το τώρα και μια μυστική ελπίδα για το αύριο.Οι μεγάλοι καλλιτέχνες (Adamo, Branduarti, Lavilliers, Σαββόπουλος, Φαραντούρη κλπ) παρόλο και την μεγάλη ηλικία τους,απέδειξαν πως όπου υπάρχει ψυχή και αγάπη η φωνή μένει αγέραστη και σε συνεπαίρνει με το ίδιο πάθος και κέφι.Ο αλληλοσεβασμός και ο μη βεντετισμός ήταν διάχυτος στην σκηνή και τελικά απέφερε ως αποτέλεσμα αυτής της "σύμπραξης" την απόδειξη των θαυμάτων που δημιουργεί η ένωση χωρίς όρια και ταμπέλες.

Χωρίς να θέλω να γίνω παράξενος (περισσότερο από όσο είμαι) με ενόχλησαν κάποια πράγματα,που τους έδωσα σημασία μετά τη λήξη της συναυλίας.Η ατέλειωτη ουρά με την γκρίνια και το σπρώξιμο χωρίς έλεος (ξεφτίλα νούμερο ένα). Ήρθες για να χαλαρώσεις και να απολαύσεις καλλιτέχνες που αγαπάς.Το ίδιο και άλλοι άνθρωποι μαζί με σένα.Λίγη υπομονή και λίγο κουβεντούλα με τους γύρω σου κάνει τα πράγματα πολύ πιο ανώδυνα και έχεις την ευκαιρία να γνωρίσεις ενδιαφέροντες υπάρξεις. Εξάλλου αν δεν θες την ουρά έλα πιο νωρίς.Για όλα υπάρχει λύση... Δεν μου άρεσε ο όχι μόνο λεκτικός καβγάς των 40άρηδων για μια θέση.Ενώ υπήρχαν ολόκληρες κερκίδες στο Καλλιμάρμαρο (ξεφτίλα νούμερο δυο).Ένα οπίσθιο πιο εκεί τι πειράζει;Σε συναυλία ήρθες όχι σε πόλεμο επικράτησης...Δεν την πάλεψα με κάτι πιτσιρίκια που έβγαλαν το playstation την ώρα της συναυλίας και παίζανε με βαθύτατη προσήλωση (ξεφτίλα νούμερο τρία).Δεν σου αρέσει ο τραγουδιστής;Δεν τον ξέρεις γιατί είναι μιας άλλης τελείως εποχής;Δεκτά και τα δυο.Μόνο που δείξε λίγο σεβασμό αν όχι στον καλλιτέχνη, αν όχι στους γύρω σου  και στο χώρο που βρίσκεσαι, τουλάχιστον στα λεφτά που έδωσες...Ανακοίνωση "ένα 4χρονο κοριτσάκι χάθηκε".Αντίδραση"Γέλια"(άνευ σχολίων ξεφτίλα).Με ενόχλησαν τα δωδεκάποντα...Τα ποδαράκια σου μες το καύσωνα και την ανάβαση στα μάρμαρα δεν τα λυπάσαι; Συναυλία είναι όχι πρώτο τραπέζι πίστα...(διαμαρτυρία ποδιών για λίγη ελευθερία κινήσεων).Σκουπίδια, κερκίδες με σκουπίδια....(ξεφτίλα αιώνια). Είμαστε Έλληνες και το αποδεικνύουμε σε κάθε ευκαιρία...Δεν μιλάω για τα αποτσίγαρα.Μιλάω για τα μπουκάλια,για τα κουτάκια,τα χαρτομάντιλα.Μια σκάλα κάτω έχει σκουπιδοτενεκέ...Τώρα που είπα μπουκάλια το παγωμένο νεράκι 1,00 εύρω ενώ το ζεστό 0,50 ευρώ.

Εγώ πήρα το κρασάκι μου από το σπίτι και αποσπάστηκα, μετά τις πρώτες νότες της μουσικής,από το κορμί μου.Μόνος.Δεν θα πω ψέματα πως δεν κοίταγα στο πλήθος μήπως κατά τύχη σε πετύχω.Δεν σε πέτυχα.Μόνος χωρίς εσένα αλλά και με σένα.Παράδοξο αλλά ότι έζησα χθες το έζησα μαζί σου λίγο πιο έντονα από τις στιγμές της καθημερινότητας.Μισό το φεγγάρι μισός και εγώ.Με μισές αναμνήσεις και μισά βιώματα.Ολόκληρος στα μισά μου και στα ολόκληρα μισός.Αποτίμηση βραδιάς...Όλα είχαν την μαγεία της ελπίδας για μια ένωση "Οι άγγελοι ζουν ακόμα στη Μεσόγειο".Ξέρω πως δεν μιλάγανε για τη δική μας ένωση αλλά για την ένωση των λαών και των ανθρώπων.Ξέρω,μα μου αρέσει να σκέφτομαι πως έστελναν και σε σένα ένα μήνυμα.(εδώ έχω την δικαιολογία του κρασιού για αυτό και ονειροβατώ τόσο ξεκάθαρα). Ακόμα κι ας μην ήσουν εκεί το σίγουρο είναι πως δεν έλειπες...Το μισό φεγγάρι μάρτυρας μιας βραδιάς που τραγουδούσε πως τίποτα δεν είναι πραγματικά μισό ακόμα κι όταν έτσι δείχνει...Είμαι σίγουρος πως και το φεγγάρι συναυλιάστηκε χθες!!!

Read more »

ΑΝΑΖΗΤΗΣΕΙΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗΣ ΔΥΝΑΜΙΚΗΣ

Μετά από έναν ευεργετικό ύπνο και ένα σωτήριο ντουζ από τον καύσωνα είπα να γράψω.Δεν ξέρω αν θέλω να υπογραμμιστεί κάτι.Είναι σαν τα γράμματα που γράφουμε και μετά τα κρύβουμε στο συρτάρι χωρίς παραλήπτη.Διαβάζω σε συνοδοιπόρων αναρτήσεις για αγάπη, πόνο, ελπίδα, αναζητήσεις, κατακτήσεις, υπερτιμήσεις, καταθέσεις, μπερδέματα.Σε όλα εντοπίζω ένα κομμάτι μου άλλες φορές ξεκάθαρα άλλες πάλι σαν σκιά. Θα μου πεις και ποιο το νόημα σε όλα αυτά;Έτσι ξέχωρα τα κομμάτια μου δεν έχουν να προσδιορίσουν και πολλά.Όταν τα ενώσω όμως προσδιορίζουν εμένα σαν ύπαρξη.

Με βάση αυτή τη σκέψη νομίζω πως προερχόμαστε όλοι από έναν άνθρωπο που κάποια στιγμή διασκορπίστηκε.Όλες του οι μνήμες, οι σκέψεις, τα όνειρα, οι φόβοι,όλα τα εντός του σκόρπισαν στη γη και δημιούργησαν ανθρώπους.Για αυτό πάντα κάτι μας λείπει, για αυτό ανακαλύπτουμε στους άλλους κομμάτια δικά μας.Γιατί όλοι είμαστε κομμάτια από ένα παζλ που για να ξεκαθαρίσει η εικόνα χρειάζεται να ενωθούμε.Είναι σαν να είμαστε διαφορετικές στιγμές και διαφορετικές αισθήσεις από την αιώνια ζωή ενός ανθρώπου.Τόσο ξεχωριστές και τόσο ενωμένες.Δεν το κοιτάω φιλοσοφικά ή θρησκευτικά το θέμα σε τίποτα από τα δυο δεν είμαι καλός ή επιστήθιος φίλος.Απλά αναρωτιέμαι γιατί είμαστε τόσο αλαζονικά πολεμοχαρείς με τα κομμάτια μας,δηλαδή τους ανθρώπους γύρω μας.

Δεν καταλαβαίνω πως μπορούμε και εστιάζουμε τόσο εύκολα στην διαφορετικότητα μας κι όχι στην αόρατη κοινή κλώστη που μας ενώνει.Δεν καταλαβαίνω πόσο εύκολα δεχόμαστε πως χρειάζεται η θλίψη για να αντιληφθείς την ευτυχία,το σκοτάδι για να δεις το φως κ.ο.κ.Δεχόμαστε πως όλα τα αντίθετα συνυπάρχουν διαδοχικά για να υπάρξει ολοκληρωμένη αίσθηση και σαφής εικόνα των γύρω μας.Όμως δεν μπορούμε να δεχτούμε με τίποτα πως όλοι εμείς οι άνθρωποι, τελείως διαφορετικοί ο ένας από τον άλλον,χρειάζεται να ενωθούμε για να αντιληφθούμε την μορφή της ψυχής μας.Έτσι μονίμως παραταγμένοι σε αντίθετα στρατόπεδα αρνούμαστε να αποδεχτούμε τα κομμάτια της θεότητας που κρύβουμε μέσα μας και μας αφαιρούμε το δικαίωμα της ολοκλήρωσης.

Τελικά η θολούρα από το ξενύχτι δεν με έχει ακόμα αποχωριστεί για αυτό ανοίγω το συρτάρι και θάβω αυτή την ανάρτηση χωρίς παραλήπτη.Χωρίς να εντοπίσω τι ήθελα να υπογραμμιστεί.Αν βρήκες κάπου εδώ μέσα ένα κομμάτι σου ίσως να φταίει που τελικά δεν είμαστε και τόσο διαφορετικοί....

Read more »

ΜΕΘΑΥΡΙΟ

Αναθρεμμένοι στο ηλιοβασίλεμα του ζοφερού σκότους.
Ποτισμένοι από τη χολή των συμφερόντων
και ακουμπισμένοι σε σάπια τείχη
ονειρευόμαστε υγρά φιλιά.
Παραπληγικές φιγούρες
αναμένουμε το θαύμα της γιατρειάς.
Γευόμαστε το στυφό ποτό της εξαθλίωσης
κι αναπολούμε χαιρέκακα όσα δεν ζήσαμε.
Σε ένα βαλτώδες ναρκοπέδιο αφουγκραζόμαστε το αύριο.
Ένα αύριο που βρωμάει
από τη μπόχα του ανεκπλήρωτου.
Γεννημένοι στο σκότος.
Τυφλοί εκ γενετής,
αναμένουμε να δούμε τη λύτρωση του φωτός.
Αποκηρύττουμε το αυτόφωτο της ψυχής μας
ως βδελυρό κομμάτι υπόστασης
και θυσιάζοντας την ανθρωπιά μας
εκλιπαρούμε για λίγη ακόμα σωτηρία.

Read more »